Kwaliteit staat in de belangstelling. Organisaties zijn ervan overtuigd dat kwaliteit geen luxe is, maar van levensbelang voor de continuïteit van de organisatie. Kwaliteitszorg is op zich niets nieuws, de klant was altijd al koning. Maar omdat de omstandigheden en de vraag van de klant steeds sneller veranderen, wordt het moeilijker om kwaliteit te realiseren. Het gevolg van de aandacht voor kwaliteit, is dat organisaties zich genoodzaakt voelen om op zoek te gaan naar een andere manier van kwaliteitszorg. Aan bijna alle manieren ontbreekt echter een wezenlijk element waardoor de beoogde kwaliteitsverbetering hooguit tijdelijk is. Het gaat immers niet alleen om het organiseren van productie, maar in toenemende mate om het produceren van organisatie. Om tot een blijvende verhoging van kwaliteit te komen, van Isonorm tot Arbowet, dient er iets aan de organisatie te worden toegevoegd. De sociocratische methode biedt daarvoor de sleutel.
In de sociocratische methode berust de macht om beleidsbeslissingen te nemen niet bij een enkeling, bij een kleine toplaag of de meerderheid. Nee, sociocratie laat ieder individu op voet van gelijkwaardigheid meedoen aan het nemen van besluiten. De gedachte hierachter is, dat alle mensen uniek zijn en ongelijk aan anderen en dat ze daarom, om met die anderen te kunnen samenleven en -werken, gelijkwaardig moeten zijn bij de besluitvorming.
Gelijkwaardigheid
Deze gelijkwaardigheid van allen is in onze maatschappij geen vanzelfsprekendheid. De bestuursvormen die in onze samenleving worden gehanteerd, maken er nauwelijks gebruik van, laat staan dat ze er vanuit zouden gaan. Toch is de onderlinge gelijkwaardigheid de enige waarborg om ons menselijk bedrijf voor de toekomst veilig te stellen. Er is een nieuw ordeningsprincipe nodig. Waar mensen samen zijn en samenwerken worden besluiten genomen. De structuur van de besluitvorming is bepalend voor wat de organisatie/gemeenschap/samenleving oplevert. Ze is ook bepalend voor het menselijk gedrag.
